İnsan haddini bilmeli canım;
haddini bilmeli!
Ekmediği yerden biçmemeli;
gayret etmeli, çaba göstermeli,
alın teri dökmeli,
emeksiz yemeğe talip olmamalı.
Sivrisinekler gibi gecenin karanlığında
kan emecek insan aramamalı;
tahtakurusu, bit, pire, kene gibi
kan emici parazitlere özenmemeli.
Bir fiskelik canı olduğunu unutmamalı.
Haddini bilecek insan, haddini!
Unutmamalı ki gök kubbe altında
kardelen misali sabırla açan,
güneşe karşı boyun bükmeyen,
hakkıyla pişen vardır bu handa.
El âlemin emeğiyle geçinen,
gölgede yatıp da meyve bekleyen,
zamanın süzgecinden geçemeyen,
bir rüzgârla savrulur harmanda.
Dünya malı fani,
ömür dediğin bir yudum su, bir nefeslik an.
Aslolan insana insan diyebilmek,
kirlenmeden, lekelenmeden
geçip gidenlerden olabilmek.
Hakikat basittir, eğriye ne hacet?
Safir gibi parlamalı insanın özündeki niyet.
Bir lokma ekmek, bir yudum huzur;
en büyük zenginliktir
ömrü erdemli yaşamaya niyet.
…Çünkü kibir,
akıl tutulmasının en koyu perdesidir.
Toprağın sabrını,
suyun vefasını bilmeyenler;
hayatın köklerine yabancılaşanlar,
kendilerini sonsuz sanmanın yanılgısıyla yaşarlar.
Oysa ne kubbede hoş bir sâda kalır
bu bencillikten,
ne de geriye haysiyetli bir iz.
İnsan,
hayatın ona sunduğu her nefesin
bir emanet olduğunu idrak ettiği an
başlar olgunlaşmaya.
Emeğin asaletini idrak etmek,
başkasının sırtından geçinmeyi
zül saymak gerekir.
Çünkü erdem,
sadece dilde söylenen bir söz değil;
insanın kendi vicdanına ve ahlâk pusulasına vereceği en dürüst hesaptır.
Haddini bilmek bir eksiklik değil,
aksine insanın kendi sınırlarını
ve varoluş gayesini idrak etmesidir;
asıl erdem de zaten bundadır.
Haddini bilecek insan !
Hayat insana haddini bildirmeden…
Haddini bilecek !
