Hamamböceğine Dokunmak önce adıyla dikkatimi çekti. Ne de olsa bir entomolog olarak yıllardır böceklerle çalışıyorum. Bir yazarın hamamböceği üzerinden nasıl bir hikâye kurduğunu merak ettim. Okumaya başlayınca Küçük Prens’in tadını aldım. Kitabı bitirip arka kapağını okuduğumda, bu çağrışımın boşuna olmadığını düşündüm. Yazar, bir çocuğun gözünden hepimizin hayatına değen sorular soruyor. Yaşamla ölüm arasında beklediklerimiz, olanlar, olmayanlar… Bir de bütün bunların ardından yaşamaya dair elimizde ne kaldığı.
Kitaptaki hamamböceği bana, alışmakta zorlandığımız ve çoğu zaman yüzleşmekten kaçındığımız şeyleri düşündürdü. Çoğumuz için hamamböceği, adı anıldığında bile ürperti ya da tiksinti uyandıran bir canlı. Bunda onu karanlık köşelerde, kirli saydığımız yerlerde ya da yiyeceklerin üzerinde görmemizin payı var. Ben ise mesleğim gereği ona biraz daha yakından bakıyorum. Öyle bakınca yaratılışın inceliklerini taşıyan bir canlı görüyorum. Vücudunu örten mumumsu tabaka su kaybını azaltıyor. Bazı türler, hızlı koşmaya elverişli bacakları sayesinde bir anda gözden kaybolabiliyor. Yumurtalarını ise entomolojide ooteka dediğimiz koruyucu paketler içinde taşıyor ya da bırakıyor. Biz daha onu gördüğümüz köşeden uzaklaşmaya çalışırken o, bir sonraki kuşağını nasıl koruyacağını çoktan çözmüş.
Kitabın asıl etkisi, bir çocuğun ölüm karşısında yaşamaya dair neler kaldığını sorguladığı yerde beliriyor. Bu soru beni de kendi korkularım üzerine düşünmeye çağırdı. Hayattan tat almak için belki de önce, yıllardır zihnimizde büyüttüğümüz kimi korkulara biraz daha yakından bakmamız gerekiyor. Bir hamamböceğine bakışımızın değişmesi küçük bir şey gibi görünebilir. Oysa bir canlıya başka gözle bakmaya başladığımızda, kendimizde de bir şey değişiyor. Kitabın anlattığı dönüşüm bende en çok bu duyguyla kaldı.
Okuyan Us Yayınları’nın Epifani Kitaplığı’ndan çıkan Hamamböceğine Dokunmak, farklı yaşlarda farklı yerlerinden yakalayabileceğimiz bir kitap. Benim için adıyla merak uyandıran, okurken Küçük Prens’i hatırlatan ve kapağını kapattıktan sonra da düşündüren güzel bir okumaydı.
Prof. Dr. İnanç Özgen