Ebe Seher Doğurtur, Hülya Murat Okutur!

Birisi dünyaya getirdi, diğeri dünyamızı değiştirdi…

Elazığ’ın kendine has insanları, kendine has hikayeleri vardır. Bu şehirde öyle isimler yaşamıştır ki aradan yıllar geçse de unutulmaz. Kimi yaptığı işle, kimi yetiştirdiği insanlarla, kimi de bıraktığı güzel hatıralarla hafızalarımıza kazınmıştır.

Bugün sizlere Elazığ’ın iki değerli kadını, benim de hayatımda ayrı ayrı iz bırakmış iki güzel insanından söz etmek istiyorum.

Biri Ebe Seher Aydan, diğeri edebiyat öğretmenimiz Hülya Murat…

Elazığ’da bir dönem dilden dile dolaşan “Ebe Seher doğurtur, Hülya Murat okutur!” diye güzel bir söz vardı.

Bu söz, belki de bir şehrin iki farklı alandaki emektar kadınını anlatan en güzel ifadelerden biriydi.

Benim içinse bu sözün çok daha özel bir anlamı var. Çünkü bu iki insanı uzaktan tanımıyorum. Biriyle aynı sokakta komşuluk yaptım, diğerinin öğrencisi oldum.

1980’li yıllarda Ebe Seher Aydan ile aynı sokakta komşuyduk.

Bugün bile gözümün önüne geliyor. 2. Harput Caddesinde bulunan bahçeli, köşk benzeri müstakil bir evi vardı. Kocaman bir bahçesi, meyve ağaçları, gülleri, havuzu ve kaynak içme suyu bulunurdu.

Ama o bahçenin en dikkat çeken misafiri, Mersinden kendisine hediye edilen tavus kuşuydu.

Elazığ’ın o yıllarını yaşayanlar bilir. Böyle güzel bir bahçe, hele içerisinde tavus kuşu bulunan bir ev, kolay kolay unutulmazdı.

Benim hafızamda Ebe Seher ablamızın evi biraz da o tavus kuşuyla yer etmiştir.

İnsan bazen bir insanı anlatırken onunla ilgili küçücük bir ayrıntıyı hatırlar. Yıllar geçer, sokaklar değişir, insanlar yaşlanır ama o görüntü hafızanızdan silinmez.

Bugün geriye dönüp baktığımda, o bahçenin yalnızca güzelliğini değil, sahibinin Elazığ için ne kadar önemli bir insan olduğunu da daha iyi anlıyorum.

Ebe Seher Aydan, sadece bizim mahallemizin sevilen bir komşusu değildi. O, Elazığ’ın binlerce ailesinin hayatına dokunmuş, nice annenin en heyecanlı anında yanında olmuş, binlerce bebeğin dünyaya gelişine yardımcı olmuş bir emek insanıydı.

1945-1980 yılları arasında Elazığ’da ebelik yaptığı, üç binden fazla doğumda görev aldığı anlatılır. Bir dönem Elazığ Askeri Hastanesinde hemşirelik ve başhemşirelik de yapmıştır.

Düşünün bir kere…

Bugün Elazığ’da yaşayan nice insanın dünyaya geliş hikayesinde Ebe Seher’in emeği var. Nice annenin doğum telaşında kapısını çaldığı, nice ailenin sevinçle hatırladığı bir isim.

Üstelik hayatın ona da kolay davranmadığını biliyoruz. Kendi evladını kaybetmiş, bir daha çocuk sahibi olamamış ama binlerce ailenin evlat sevincine ortak olmuş.

2002 yılında aramızdan ayrıldı.

Ancak Elazığ onu unutmadı. Yaşadığı evin bulunduğu sokağa Ebe Seher Aydan Sokağı adı verildi.

Bir zamanlar aynı sokakta komşuluk yaptığınız insanın adını yıllar sonra o sokağın tabelasında görmek… Bundan daha güzel bir vefa örneği olabilir mi?

Ben o yıllarda Ebe Seher’in bahçesindeki tavus kuşunu seyrederdim. Yıllar sonra anladım ki o bahçenin asıl güzelliği, binlerce çocuğun dünyaya gelmesine vesile olmuş bir insanın yüreğinde saklı imiş.

Allah rahmet eylesin. Mekanı cennet olsun.

Şimdi gelelim benim hayatımda çok özel bir yeri olan diğer isme…

Hülya Murat hocamıza…

1987-1988 eğitim öğretim yılında Elazığ Lisesinde birinci sınıf öğrencisiydim. Edebiyat dersimize Hülya Murat hocamız giriyordu.

Bugün yıllar sonra dönüp geriye baktığımda, bir öğretmenin öğrencisinin hayatında nasıl derin izler bırakabildiğini çok daha iyi anlıyorum.

Kıymetli hocamın ellerinden öpüyorum.

Belki bugün gazetecilik mesleğini bu kadar sevmemde, yazıya, söze, edebiyata ve insan hikayelerine duyduğum ilgide kendisinin çok büyük payı vardır.

İnsan okul yıllarında bunun farkına her zaman varamıyor. O gün öğretmeninizin anlattığı bir konuyu dinliyorsunuz, defterinize not alıyorsunuz, sınavlara giriyorsunuz. Ama yıllar sonra hayatın içinde bir meslek sahibi olduğunuzda, o sıralarda aldığınız eğitimin ve gördüğünüz emeğin kıymetini daha iyi anlıyorsunuz.

Ben bugün gazetecilik yaparken bir insanın hikayesini kaleme aldığımda, bir cümleyi özenle kurmaya çalıştığımda, kelimelerin gücünü düşündüğümde Elazığ Lisesinde ki o yılları hatırlıyorum.

Acaba bugün yazdığım satırlarda, 1987-1988 yılında edebiyat dersimize giren Hülya Murat hocamızın ne kadar emeği var?

Bence çok…

Öğretmenlik biraz da böyle bir meslek değil midir? Öğrenciniz yıllar sonra başka bir şehirde, başka bir meslekte hayatını sürdürür ama sizin verdiğiniz ders onunla birlikte yaşamaya devam eder.

Hülya Murat hocamız da benim hayatımda böyle bir iz bırakmıştır.

Üstelik öğretmenlik yıllarının ardından da kalemini bırakmamış, yazılarını sürdürmüş ve “Bir Hülyadır Yaşamak” isimli kitabıyla okurlarıyla buluşmuştur.

Bir zamanlar bize edebiyat anlatan öğretmenimizin bugün de kalemiyle insanlara ulaşmaya devam etmesi ne güzel…

Kıymetli hocam, eğer bugün gazetecilik mesleğine gönül vermiş, insan hikayelerinin peşinden koşan bir Murat Atlamış varsa, bunda sizin de emeğiniz olduğunu düşünüyorum.

Ellerinizden öpüyorum. Sağlıkla, huzurla ve nice güzel eserlerle yaşayın.

Şimdi bu iki güzel insanı yan yana getirdiğimde, yıllar önce söylenen o sözün ne kadar anlamlı olduğunu daha iyi anlıyorum.

Ebe Seher doğurtur, Hülya Murat okutur!

Biri bu şehrin çocuklarının dünyaya gözlerini açmasına vesile oldu. Diğeri o çocukların hayata, insana, kitaba, edebiyata ve kelimelere başka bir gözle bakmasını sağladı.

Birinin bahçesinde tavus kuşu vardı, diğerinin sınıfında edebiyatın güzelliği…

Biri mahallemizin komşusuydu, diğeri okul sıralarımızın öğretmeni…

Biri doğumların heyecanına ortak oldu, diğeri gençlerin geleceğine dokundu.

Aslında ikisinin de yaptığı işin özünde aynı şey vardı. İnsan yetiştirmek, hayata değer katmak ve geride güzel izler bırakmak.

Bugün gazetecilik mesleğinin içinden biri olarak şunu çok iyi biliyorum ki bir şehrin tarihi yalnızca kitaplarda, arşivlerde ve resmi kayıtlarda yazmaz. O tarih biraz da insanların hafızasında, sokaklarında, komşuluklarında, okul sıralarında ve öğretmenlerinin öğrencilerinde yaşar.

Elazığ dediğimiz şehir sadece Harput’tan, tarihi evlerden, Gazi Caddesinden ve Çaydaçıradan ibaret değildir. Elazığ, aynı zamanda bu şehre emek vermiş, ömrünü insanlara adamış güzel insanların hikayesidir.

Keşke bu insanların hatıralarını daha çok konuşsak. Keşke gençlerimize geçmişte bu şehirde kimlerin yaşadığını, kimlerin hangi emekleri verdiğini daha fazla anlatsak.

Ben bugün kendi hayatımdan iki güzel hatırayı paylaşmak istedim.

Ebe Seher ablamıza Allah’dan rahmet diliyorum.

Hülya Murat hocamızın ise ellerinden öpüyor, kendisine sağlık, huzur ve uzun bir ömür temenni ediyorum.

Elazığ’ın Ebe Seher’i de vardı, Hülya Murat’ı da…

İyi ki yollarımız kesişmiş.

İyi ki aynı şehrin sokaklarında, aynı okulun sıralarında böyle güzel insanlarla karşılaşmışız.

Bir şehrin hafızası, insanlarını unutmadığı sürece yaşar.

Benim Elazığ hafızamda iki güzel kadın, iki güzel hatıra ve hiç eksilmeyen bir vefa var.

Saygılarımla…

Bir yanıt yazın

E-posta adresiniz yayınlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir