Ne çok açıkgöz gördük,
ne açgözlüler…
Uyanıklar, üçkağıtçılar…
Kendini zeka küpü
ötekini salak zanneden…
Safa yatan saftirikler gördük.
ötekini salak zanneden…
Safa yatan saftirikler gördük.
Yine de edebimizden ayna tutmadık…
Türdeşini yiyeni, sırada bekleyeni
yamyamını da gördük;
Kan emici vampirleri de…
Kurtlar sofrasında pay kavgalarını,
kırıntıcı seyircileri de gördük…
yamyamını da gördük;
Kan emici vampirleri de…
Kurtlar sofrasında pay kavgalarını,
kırıntıcı seyircileri de gördük…
Uyuz itleri, kuduz köpekleri;
trene bakan öküzleri,
ağzının suyu akan tosuncukları;
leş arayan kargaları, akbabaları;
kan emici sülükleri, keneleri…
trene bakan öküzleri,
ağzının suyu akan tosuncukları;
leş arayan kargaları, akbabaları;
kan emici sülükleri, keneleri…
Kümese dadanan tilkileri,
kovandan bal çalan ayıları,
ekine dadanan kımılları,
bir avuç yem uğruna
takla atan güvercinleri
pislik eşeleyen böcekleri
…
daha daha neleri neleri !
Maske takıp gezenleri…
Tavus kuşu gibi kendini beğenmiş
kibirlileri…
Kanadım var deyu kartallığa özenen
tavukları…
Işıktan rahatsız olan yarasaları,
köstebekleri, kör fareleri…
Üç kuruşluk menfaat için
omurgasını pazara sürenleri,
yalakalığı maharet sayıp
her yönden esen rüzgâra göre
fırıl fırıl dönenleri!
Ama “insan…” onlar diyecek oldu birileri…
Hadi ordan canım dedim !
Gördük de sustuk yine.
Bir elif miktarı şaşmadık çizgimizden…
Çünkü bildik ki;
her mahluk kendine yakışanı,
fıtratının gereğini yapar…
Güneş balçıkla sıvanmaz,
kuşlar, kanadına ve göğe aldanmaz,
hakikat erinin yolu
çakıl taşlarıyla kapanmaz!
★
Bırakalım, herkes kendi heybesini taşısın;
Bırakalım, herkes kendi heybesini taşısın;
kimi ziftini, kimi de özünü arasın.
Biz yine damıtıp içeriz sabrın deminden;
geçer bu devran da elbet.
Kime ne kalır ki bu gökkubbede
Hoş bir sedadan ve temiz bir isimden gayri ?
