Bir şarkı tuttur gitsin be Hasan,
Her yol mübah bana, deyiver…
Yollar aşınır mı hiç, yürü be Hasan !
Varsın yağsın yağmurlar,
Taş yağmasın da, maâzAllah !
Al Kezbanı da yanına,
Çık kırlara, yürü orman yolunda.
Kalmasın artık senin de tasan,
Romantizm iyidir, iyidir be Hasan.
Feleğin işine şaşırma Hasan …
Gâh “yürü kulum yollar senin” der,
Gün olur, “eşşeğine bir de çüşşş çeker”,
Sen sen ol, kendini ucuza eyleme heder.
Görenler olmuş, köşkün, köçeğin varmış,
Kâhyân, ırgatların, bile nam salmış,
Arada bir; cin çalmış, çengi oynamış,
Gelenin gidenin çok imiş Hasan.
Unuttun mu yoksa Hasan gecekondu günlerini
Tüten sobayı, yer sofrasını, tarhana çorbasını
Mahalle bakkalı Hüsmeni, muhtar Cabbarı
Unutma Hasan unutma, Ayşe teyzeyi, Ali emmiyi
Hasan yokuşları eyi çıktın ha ?
Ormanın oksijeniyle mi çarpıldın yoksa ?
Dediler ki ayağı takılmış tökezlemiş !
Otlara tutunmuş yuvarlanırken, ha !
Sen de gocadın desene Hasan,
Tencere dibin kara, seninki benden kara..
Kurt gocayınca olurmuş itlere maskara,
Nasıl da güvenmiştin sen, şu baldırı çıplaklara,
Kurda kuşa seni etmişler maskara.
Hasaaan, ne de güzeldi değil mi, zevk ü safâsı,
Tahtırevan, yelpaze sallayan halayıklar cabası,
Sen, bu hallere düşecek adam mıydın ?
Çoluk çocuk mutluydu, hem Kezban mutmain,
Yaş tahtaya basmazdın, nasıl oldu da yanıldın !
Unuttun mu yoksa Hasan mazideki günleri,
Çamurlu sokakları, bakkal Hüsmen’e borçları,
Karda, kışta, ayazda, yürüdüğün yolları,
Unutma her çıkışın bir inişi var Hasan.